تو یکی از پستها که درباره رفتار مادرم نسبت به خودم نوشته بودم یکی از دوستان وبلاگ نویس فیلم loveable رو بهم معرفی کرد و گفت یاد این فیلم افتادم
دیشب نگاش کردم خیلی قشنگ و تاثیرگذار بود و آخرش بغضم گرفته بود 😭 خیلی کم پیش میاد فیلمی اشک من رو در بیاره، تنها فیلمی که باهاش عین ابر بهار گریه کردم سنگسار ثریا بود، حالا اینم چیزی نمونده بود اشکمو دربیاره😅
جایی برای ثبت لحظات، فکرهایی که در سرم میچرخند و حرفهایی که شاید در هیاهوی روزمره گم میشوند. اینجا مینویسم تا هم خودم یادم نرود که چطور مسیر زندگی را طی کردهام و هم اگر دوستی گذری به اینجا افتاد، لحظهای با واژههای من همنشین شود. فراری کوتاه از واقعیت به دنیای کلمات. هر چه میبینید، تکهای از نگاه من به جهان است. امیدوارم لابهلای این سطرها، چیزی پیدا کنید که به دلتان بنشیند.
